چه لطیف است حس آغازی دوباره

و چه زیباست رسیدن دوباره به روز زیبای آغاز تنفس

و چه اندازه عجیب است، روز ابتدایي بودن

امروز ورق دیگری از دفتر زندگی ام کنده شده ...

این ورق، آکنده از تجربه و خنده و گاهی هم گریه بود...

تجربیاتی که به من آموخت یادم باشد:

حرفی نزنم که به کسی بر بخورد...

نگاهی نکنم که دل کسی بلرزد...

راهی نروم که بیراهه باشد...

خطی ننویسم که کسی را آزار دهد ...

و ... و ... و...

با همه ی اینها سالی دیگر گذشت...

سالی که بعضی روزهايش همیشه به یاد می مانند...

بعضی زخم هايش تا آخر عمر خوب نمی شوند...

بعضی مصیبت هايش را هم هیچ وقت فراموش نمی کنم ...

و چه اندازه شیرین است امروز

روز میلادم ...

روز من!

روزی که آغاز شدم ...

و امروز هم که روز آغازی دوباره است

  این شعر را مرور می کنم که فراموش نکنم حقیقتی را ... :

حرف های ما هنوز ناتمام ...

تا نگاه می کنی:

                       وقت رفتن است...

باز هم همان حکایت همیشگی!

پیش از آن که با خبر شوی

لحظه ی عزیمت تو ناگزیر می شود

آی...

ای دریغ و حسرت همیشگی

ناگهان

         چقدر زود

                      دیر می شود!

 دگرازبهر پروازم نفس نیست ...

ز پشت میله های سرد و تیره

                  نگاه حسرتم حیران به رویت

                                       در این فکرم که دستی پیش آید

                                                              و من ناگه گشایم پر بسویت

در این فکرم که در یک لحظه غفلت

                 از این زندان خاموش پر بگیرم

                                         به چشم مرد زندانبان بخندم

                                                              کنارت زندگی از سر بگیرم

در این فکرم من و دانم که هرگز

               مرا یارای رفتن زین قفس نیست

                                        اگر هم مرد زندانبان بخواهد

                                                              دگرازبهر پروازم نفس نیست